چرا اشک بر اهل بیت(ع)

گریه و نوحه در فرهنگ اهل بیت(ع) جایگاهی خاص دارد.بهتر بگوییم در فرهنگ پیامبران و عرفا و صالحان

گریه معبری است به سوی رشد و مغفرت و کمال دینی انسان
گریه حیات و روح قلب است و اگر گریه نباشد دل میمیرد…حیات قلب در گریه است.
گریه از دیرباز با خاندان نبوت گره خورده است از همان زمانها که پیامبر اکرم(ص) در غم مادر گریست و در غم قتل پدرش در مدینه یتیم شد و گریست…
در دوران نبوت بسیار بر امت خود به سبب شفاعت آنها در اخرت در درگاه الهی گریست و …
اما گریه سوزناک و غم اهل بیت(ع)بعد از رحلت رسول اعظم جلوه ایی جدید و ابعادی خاص داشت.
هنوز پدر را دفن نکرده غصب خلافت امیرالمومنین(ع) کردند و بر این باید گریست
اگر این غصب اتفاق نیافتاده بود امیرالمومنین در مقام قائم اول و بعد بقیه ائمه مرحله به مرحله جهان را تصرف و مدینه فاضله راتشکیل و انسان را به کمال میرساندند.

اما این غصب و در ادامه تصرف فدک الزهرا و از همه بدتر ماجرای کوچه و درب خانه حضرت آغاز داغ های اصلی این خاندان است.
شهادت حضرت زهرا(س) تنها چندماه بعد از رحلت رسول الله(ص) ودر سن۱۸ سالگی و سپس خانه نشینی امیر المومنین با آن همه سفارش رسول الله جان را به درد می آورد.
شهادت آقا امیر المومنین در کوفه با آن غربت و دفن شبانه وی
-خیانت یاران نزدیک امام حسن مجتبی(ع) و تحمل صلح از روی اجبار و خوراندن زهر توسط همسر وی و پارهای جگر…
-شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفای وی در دشت کربلا با آن وضعیت
-شهادت ابالفضل العباس (ع)
-اسارت عمه سادات حضرت زینب(س)
-فشار بر روی ائمه بعد که بی احترامی به آنها را در حد اعلای خود روا می داشتند
-توهین به امیرالمومنین در مجالس عباسی
-دست بستن شیخ الائمه امام صادق(ع)
-شکنجه و زندان های نمور عباسی و امام کاظم(ع)
فشار سیاسی بر امام رضا و سعی در مخدوش کردن چهره وی
-تلاش در جهت دزدیدن و عظمت امام جواد و خردکردن مقام امامت وی در نگاه مردم با بازیهای سیاسی مختلف
-تحت الحفظ بودن امامین عسکریین در سامرا
-سرگردانی دوره ایی و موقت بعضی امامین در قریه های دور دست سرزمین اسلامی
-فشار بسیار بر علویان و قتل محبین اهل بیت (ع)
-غیبت آقا امام زمان(عج)
-سرگردانی شیعه در دورانهای مختلف و انتظار فرج

همه و همه غم و غم …..
ادامه دارد…